Veerle van Dijk, 26 jaar oud, woont in Amsterdam: ‘Oppassen is al ruim 14 jaar mijn grootste hobby. Naast mijn fulltime baan bij een online zorginstelling doe ik dit er nog altijd naast.’

Ooit begonnen met oppassen als meisje van 12 op de buurt kindjes tot echte nanny in Amsterdam-Zuid.

In al die jaren heb ik bij verschillende gezinnen opgepast en kinderen zien opgroeien. Daardoor heb ik de leukste dingen meegemaakt van ongelukken tot de allereerste keer op het potje plassen.

Veel vriendinnen vragen zicht soms af ‘’ Veer,  pas je nog steeds op?’’. Het is de standaardvraag als ze me tegenkomen. Ik maak zulke geweldige, heerlijke verhalen mee, want ja, ik pas nog steeds, na 14 jaar op kinderen en dat doe ik met heel veel liefde.

‘’ Issues waar je als moeder, maar ook als oppas tegen aanloopt ‘’

Voor moeders is het zo herkenbaar, de leukste, gekste gebeurtenissen van je kleintje meemaken.   Je ziet ze opgroeien van 0 tot ze uitvliegen. Als oppas maak je deze momenten eigenlijk dus ook mee. Zo vertrouwen de kinderen je volledig en gaan ze je zien als familie,  maar ik kan je verzekeren bij een oppas is ook niet alles rozengeur en maneschijn.

Vaak krijg ik vragen van moeders: ‘’Zijn ze bij jou altijd zo lief?  Ik hoor ze nou nooit huilen bij jou! Hebben ze de hele avond al doorgeslapen, zonder weer na 5 minuten beneden te staan?’’  maar geloof mij, dit gebeurt vaak genoeg.

Net zoals nadoen en napraten. Dat is meestal ook een favoriete bezigheid van kinderen. Ik moet dan zelf ook vaak letterlijk oppassen wat ik zeg, want voor je het weet roept er ééntje precies hetzelfde wat jij er net per ongeluk uitgooide.

‘’ Hele inboedel in de heg, alles nadoen ‘’

Laatst was het weer een oppasmiddag. Het zonnetje schijnt en  mijn vriendjes, want ja zo mag ik ze inmiddels wel noemen, weer ophalen van de opvang. Als ik aan kom lopen staan ze altijd al bij het hek te kijken en hoef ik maar een naam te roepen en ze komen aanrennen of ze de loterij hebben gewonnen. Dat is toch het allermooiste aan oppassen, dat ze je echt gaan herkennen.

Ik zet ze dan ook lekker in de wagen en samen lopen we  naar huis. Onderweg komen we verschillende dieren tegen en leer ik ze wat nieuwe woordjes. Thuis gekomen rennen ze altijd direct de tuin in om daar te spelen, tot Jesse naar mij toe komt en hij met zijn Pingu-taaltje aan mij duidelijk maakt dat hij wat te eten wil ‘’ Die, bah, ja, nee, oh jee ‘’. Zo komt het er ongeveer uit die middag, ik pak wat rozijntjes en leeg deze in een bakje voor de boys en zet deze op de tafel.

Jesse stopt de rozijntjes in zijn mond en legt ze daarna weer terug in zijn bakje, dus ik zeg: ‘’Ah bah” en pak de slijmerige net uitgespuugde rozijntjes en geef deze een slinger in de richting van de heg.

“Zo, weg” denk ik en de boys spelen lief de hele middag verder.

Aan het einde van de middag krijgen ze van mij meestal ook nog een knijpfruit en na het nuttigen van dit heerlijk toetje, verdwijnt, als ik even niet oplet de verpakking in de heg en hoor ik: ‘’Ah, bah‘’. Al snel volgt de halve inboedel in de heg. “Oh nee” denk ik, wat heb ik nou weer voorgedaan en begin hardop te lachen. Alles nadoen is nu dan ook het allerleukst, maar het is ook oppassen geblazen……… letterlijk en figuurlijk.

Liefs Veerle

@veer_vandijk

 

Wil jij geen enkele editie missen? Abonneer je dan nu op Fabulous Mama magazine!

Wil je op de hoogte blijven van de leukste artikelen en toffe winacties? Volg Fabulous Mama magazine op Instagram, Facebook en meld je aan voor onze tweewekelijkse nieuwsbrief.