‘Wat praat je goed Nederlands!?’ ‘Waar kom je nu écht vandaan?’ ‘Wat heb jij een rare naam…’ Hollandse kinderen van kleur horen het vaak. Het doet ze pijn en maakt ze onzeker. Degenen die zulke opmerkingen maken hebben vaak niet door dat het racistisch is; ze bedoelen het toch niet slecht?

We hebben het hier over sluimerend of alledaags racisme: discriminatie op basis van cultuur of kleur door onbewuste ideeën, associaties, meningen en gedragingen. Het is minder in your face dan het vroegere apartheidssysteem in Zuid-Afrika, maar minstens zo hardnekkig en ondermijnend. Want weggezet worden als ‘anders’ en er dus niet bij
horen, doet altijd pijn.

Haiyong (42, moeder van drie kinderen) weet er alles van. Op haar zesde emigreerde ze vanuit China naar een dorpje in Nederland, waar haar ouders toen al een aantal jaar woonden. Haiyong: “Ik werd regelmatig nageroepen als ‘Poepchinees’ en op school leerden we liedjes als ‘Hanky Panky Shanghai’, waarbij de kinderen hun ogen in spleetjes trokken. Ik werd er onzeker en verdrietig van en het allerergste: het gebeurt nog steeds. Als ik met mijn kinderen op straat loop, worden er nog altijd dingen geroepen als ‘Ching Chang Chong’ en ‘Sambal bij?’. Mijn zoons kunnen het redelijk goed van zich af laten glijden, maar mijn dochter heeft er veel last van; ze voelt zich gediscrimineerd en buitengesloten.”

Tekst Anne Bakker | foto’s Shutterstock.com

Het volledige verhaal van Haiyong lees je in de nieuwste Fabulous Mama 1-202. Deze bestel je hier.

Wil jij geen enkele editie missen? Abonneer je dan nu op Fabulous Mama magazine!

Wil je op de hoogte blijven van de leukste artikelen en toffe winacties? Volg Fabulous Mama magazine op Instagram, Facebook en meld je aan voor onze tweewekelijkse nieuwsbrief.